Popraw owal twarzy

Rozmowa z dr Piotrem Drozdowskim, absolwentem Podyplomowej Szkoły Medycyny Estetycznej PTL w Warszawie, członkiem Polskiego Towarzystwa Medycyny Estetycznej i Anti-Aging, lekarzem medycyny estetycznej.

Chirurgiczne modelowanie twarzy. W ciągu ostatnich lat dynamiczny rozwój przeżyły metody, które umożliwiają pacjentom zbliżenie się do ideału piękna.


Nie chodzi tu jedynie o postępy w zakresie chirurgii plastycznej, prowadzące do zmniejszenia ryzyka wystąpienia powikłań, skrócenia okresu pooperacyjnego, uzyskania lepszych wyników leczenia. Przed lekarzami otworzyły się nowe perspektywy, stworzone przez mało inwazyjną, niechirurgiczną medycynę estetyczną.

Pozwala ona na stopniowe osiągnięcie widocznych efektów odmłodzenia, poprawy jakości skóry, przy zmniejszonym ryzyku powikłań oraz krótszym tzw. „czasie wyłączenia” z codziennej aktywności. Szeroki wybór stosowanych metod daje zarówno lekarzowi, jak i pacjentowi dużą dowolność w doborze odpowiedniego schematu postępowania w zależności od wskazań, stanu psycho-fizycznego pacjenta oraz stopnia tolerancji ryzyka związanego z wybranym zabiegiem. Świadome planowanie przebiegu leczenia, czyli takie, w którym w dużej mierze uczestniczy sam pacjent, daje możliwość osiągnięcia dobrych efektów.

Mało inwazyjne zabiegi z dziedziny medycyny estetycznej są zazwyczaj stosowane w przypadkach oznak mało zaawansowanego procesu starzenia się tkanek. Niemniej jednak, użyte w celu zwalczania zaawansowanych objawów postępu czasu, niejednokrotnie dają zadziwiająco dobre wyniki. Często stosowane przed zabiegami chirurgicznymi, poprzez odżywienie skóry i polepszenie jej właściwości, pozwalają na uzyskanie lepszych wyników leczenia zabiegowego. Obie metody nie stanowią technik konkurencyjnych. Przeciwnie – ze względu na różny mechanizm działania oraz odmienne wskazania – stanowią metody komplementarne, umożliwiające wzbogacenie programu leczniczego.

Chirurgia kosmetyczna wywodzi się z multidyscyplinarnej dziedziny medycyny, jaką jest chirurgia plastyczna i rekonstrukcyjna obejmująca również leczenie oparzeń oraz chirurgię szczękowo- twarzową. W tym obszarze oprócz dobrego warsztatu i doświadczenia liczy się także poczucie piękna lekarza, który pracuje na żywym przecież materiale. Wyobraźnia przestrzenna, rozumienie proporcji ciała oraz twarzy, swobodne poruszanie się w granicach „normalności” estetyki, są dodatkowymi cechami, które posiadać powinien chirurg zajmujący się chirurgią kosmetyczną. Również zachowanie umiaru w dążeniu do „idealnego wyglądu” i umiejętność rozsądnego podejścia do wymagań pacjenta są gwarantami najwyższej jakości operowania, ukierunkowującego parę lekarz – pacjent w kierunku sukcesu terapeutycznego.

Wraz z upływem czasu, organizm ludzki podlega zmianom degeneracyjnym, czyli starzeje się. Co istotne, zmiany te dotykają wszystkich tkanek – skóry (co jest najbardziej widoczne), tkanki podskórnej, chrząstki, kości. Degradacja prowadzi nie tylko do zmian jakości i stanu odżywienia skóry, ale składa się na szeroko pojęty ubytek objętości tkanek, najbardziej widoczny w obrębie twarzy, nadający jej zmęczonego, starego wyglądu. Aby przeciwdziałać tym procesom wykonuje się korekcje objętości oraz napięcia tkanek.

Dzisiejsza medycyna oraz postęp techniczny związany z metodami obrazowania i planowania przedoperacyjnego, wreszcie dotyczący samej techniki operacyjnej, dają ogromne możliwości korekcji niedoskonałości w obrębie twarzy i ciała. Ich bogactwo oraz pozornie nieograniczone możliwości korekcji wszystkich wad czy zaburzeń wyglądu nie powinny prowadzić do utopijnej pogoni za wyimaginowanym ideałem. Albowiem, jak powiedział Sir Francis Bacon, „Nie ma idealnego piękna bez pewnego dziwactwa, zaburzenia proporcji”. Bo wygląd, a szczególnie nasza twarz, to nasza wizytówka, która nie może być przypadkowym połączeniem chwilowej mody, kaprysów jej właściciela, wizji chirurga oraz stopnia jego wyszkolenia. Najważniejsze jest pytanie o celowość zastosowania poszczególnych technik.